Er zijn veel stars and stripes te zien. Besneeuwde bossen ook. Proper gewassen twintigers met legerjassen. De sfeer van een oude Amerikaanse oorlog of revolutie hangt over de videoclip. Een mooi meisje ligt in de sneeuw en houdt een 20e-eeuwse cassettespeler tegen haar oor. De jonge vrouw lijkt vooral vast te willen houden aan idealen van vroeger: ze bakt mogelijk haar eigen brood, leest Walt Whitman voor het slapengaan en zou, als dat enigszins kon, nog met telefoonkaarten bellen en een fax sturen.

Uit de speakertjes van de cassettespeler komt een 19e-eeuwse preek: ‘I will be as harsh as truth, and as uncompromising as justice. On this subject, I do not wish to think, or to speak, or write, with moderation. I am in earnest. I will not equivocate. I will not excuse. I will not retreat a single inch. AND I WILL BE HEARD.’

Het blijkt een stuk uit een redevoering van William Lloyd Garrison (1805-1879). Over welke denkbeelden die man niet wenste te matigen? Welke zaak hij zo ernstig opvatte? Waar hij niet omheen wilde draaien? Wie hij nooit zou ontzien? Uit welk standpunt hij in geen 100 jaar ging terugkrabbelen en rond welk thema hij ABSOLUUT GEHOORD WILDE WORDEN? Afschaffing van de slavernij! Garrison was absolutionist. Hij was niet tot een compromis bereid. Fuck desnoods de grondwet, dacht hij. Slavernij was voor de man niks onvermijdelijks, het diende gewoon afgeschaft.

Dus de punkers van het beestig goeie, uit het New Jersey van Tony Soprano en Bruce Springsteen afkomstige Titus Andronicus willen opnieuw duidelijkheid en/of een politiek project, ben ik eerst geneigd te denken, maar nee, verwacht in de song ‘A more perfect union’ van de tweede plaat ‘The monitor’ geen Yes we can.

Titus Andronicus schuwt de grote metaforen niet, laat zelfs ergens überpresident Abraham Lincoln aan het woord, en een paar veldslagen uit de secessieoorlog komen ter sprake, maar wat dat met het nogal persoonlijke, soms pijnlijk eerlijke verhaal van zanger Patrick Stickles te maken heeft, is mij nog altijd niet helemaal duidelijk. Stickles heeft het over binnenrijden op een ezel en buitengereden worden op een brancard. Hij bezingt de goedkope Fung Wah-lange afstandsbus die hij als student al nam. Het gaat over verhuizen van New Jersey naar Boston. Ik denk dat Stickles met die brancard van daarnet zijn vrees uit dat hij zich in de grote stad dood gaat drinken. Er wordt ook terloops een ode gebracht aan Billy Braggs ‘A new England’ én aan ‘Born to run’ van Bruce Springsteen als Stickles zingt: ‘I never wanted to change the world, but I’m looking for a new New Jersey / ‘Cause tramps like us, baby, we were born to die’.

In ‘The Battle of Hampton Roads’ – afsluiter van de cd ‘The monitor’ – keert Stickles geslagen terug naar New Jersey. Het laatste beetje zelfvertrouwen is in Boston achtergebleven: ‘Half the time I open my mouth to speak it’s to repeat something that I’ve heard on tv / and I’ve destroyed everything that wouldn’t make me more like Bruce Springsteen’.

Er is de fundamentele eerlijkheid van ‘My hand and a napkin when I’m looking for sex / and that’s no one to talk to when feeling depressed’.

Er is ook de typische Titusgrap met de parafrase op andere songteksten. Bob Dylan zong ooit: ‘I’m going back to New York city / I do believe I’ve had enough’. Dat wordt hier keiharde zelfspot: ‘So I’m going back to New Jersey / I do believe they’ve had enough of me’.

Hét Titus-moment is voor mij vandaag het einde van de video van ‘No Future Part Three: Escape From No Future’. Immer herhaalde tekst: ‘You will always be a loser’. Als dat refrein tot ontploffing komt, en het publiek er een feestje van maakt, denk ik: deze groep is veel meer een Bruce Springsteen & The E Street Band voor deze tijd dan het sympathieke maar weinig originele The Gaslight Anthem ooit zal zijn.